Dagboek van een opa


2011 - oktober.
Een heerlijke dag, ben druk bezig de tuin winterklaar te maken als er getoeterd word. Dat gebeurt wel vaker bij ons in de straat als er weer eens buren afscheid nemen van visite. Alleen is het dan meestal midden in de nacht en daar is niemand blij mee. Maar nu hoor ik opeens een stem, dat kan niet denk ik, maar loop toch naar de poort die onze tuin afsluit van het gebeuren daar om heen. Trots loopt mijn kleinzoon de oprit op. Ondanks dat het al fris is doet hij gewoon zijn jas uit. Daar wil ik natuurlijk wat van zeggen, hij mag geen kou vatten. "Opa kijk eens", roept het manneke enthousiast. Duidelijk staat op zijn T-shirt: Ik ben stoer en wordt grote broer! Even sta ik perplex, lees ik dat goed? Nu zie ik de gelukkige blik van mijn dochter. Ik wordt weer opa, wat is het toch een mooie dag vandaag.


2011 – december.
We zijn weer even een paar dagen thuis, even bijtanken en de noodzakelijke dingen regelen. De blijdschap van opa worden is veranderd in zorgen om onze dochter. De zwangerschap van onze kleinzoon liep volgens boekje, nou ja bijna dan. Maar deze zwangerschap vergt meer van haar. Gelukkig zijn wij er voor haar, door de week is één van ons bij haar voor de hand en spandiensten, in het weekend is haar man thuis. Nog 4 maanden tot aan de bevalling.


2012 – februari. Onze dochter jarig, net weer thuis na een aantal dagen ziekenhuis opname vanwege de niet vlekkeloos lopende zwangerschap. Natuurlijk vieren we haar verjaardag, maar wel in zeer kleine kring om haar niet te veel te vermoeien. De bij deze zwangerschap komende lasten wegen behoorlijk zwaar. Nog 6 weken tot de bevalling hopen we.


2012 – maart.
Vandaag is de dag, we worden weer opa en oma. Onze dochter ligt alweer een paar dagen in het ziekenhuis, ze kon niet meer. Daar komt hopelijk vandaag een eind aan. Wat kan zo’n dag lang duren. Onze kleinzoon merkt ook dat er wat aan de hand is, hij is wat drukker dan normaal en dat is zacht uitgedrukt. Eindelijk krijgen we aan het eind van de middag een telefoontje. Er is wat geboren, een dochter, dat weten we. Nu snel naar het ziekenhuis, daar moeten we wachten, ze zijn nog bezig? Eindelijk zien we onze kleindochter, een juweel van een baby, maar onze dochter, we schrikken behoorlijk, ze heeft de bevalling overleefd en daar is alles mee gezegd. De zorgen zijn nog lang niet voorbij.


2012 – mei.
Na wat moeilijkheden de eerste maanden gaat het nu wat beter met onze kleindochter, eindelijk de juiste voeding gevonden en zonder veel krampen en pijnen gaat dat nu goed. Onze dochter knapt langzamerhand ook op. Wat een kracht moet ze toch hebben om in z’n korte tijd er bijna weer helemaal bij te zijn. En dan de zorgen om haar tweede kindje er ook nog bij te dragen, wat is ze sterk, terwijl ze zelf eigenlijk ook altijd de zorg met zich meedraagt dat ze zelf al jaren ongeneeslijk ziek is.
Weer een tegenslag te verwerken, onze kleindochter heeft een gaatje in haar gehemelte, geen huig en een vast zittende tongriem. Als ze 9 maanden is komt er een operatie om dat te repareren. Als familie kunnen we wel een stootje verdragen, tenslotte is onze kleinzoon toen hij 4 en 8 weken oud was ook al geopereerd omdat het toen levensbedreigend was. We zijn iets gewend wat dat betreft, maar het zit wel alle dagen in je achterhoofd. En het is zo’n heerlijk ding, uiterlijk niets aan te zien, alleen die voedselallergie.


2012 - september.
Gelukkig vooruitgang met dochter en kleindochter. Onze dochter doet weer van alles en gaat als de scholen weer beginnen weer aan het werk, de kleindochter lust alles en is net als opa een Bourgondiër. De vele zorgen zijn behoorlijk afgenomen, al zullen die er echt nog wel blijven.


2012 - december.
Het ziekenhuis was de operatie vergeten in te plannen, een mand uitstel. Een behoorlijk blunder van het MCL, maar wat doe je er aan. Weer een maand wachten.


2013 - januari.
Dinsdag zou de kleindochter geopereerd worden, maar enkele dagen ervoor een koud telefoontje dat alles was afgeblazen, er was geen anesthesist voor handen. Spanning wordt boosheid, maar je kunt er niets aan doen, het ziekenhuis denkt en doet als of zij de macht in handen hebben.


2013 - februari.
De volgende operatie poging, De kleindochter ligt al op de operatietafel, dan constateert de anesthesist dat ze te verkouden is voor de operatie.


2013 - maart.
Weer een poging? Klopt inderdaad, de kleindochter is nog steeds verkouden, dus geen operatie, alleen nu enkele dagen daarvoor zelf bij het ziekenhuis deze mededeling gedaan.


2013 - april.
Zou het nu lukken, we zien het wel. Inderdaad, de kleindochter is niet meer verkouden. Om 5 uur gaat de wekker, om 6 uur richting ziekenhuis waar we tegen de klok van zeven bij de operatie afdeling arriveren. Om 8 uur krijg ik een telefoontje dat onze kleindochter onder narcose is. Nu afwachten op het volgende telefoontje. De kleinzoon maar school gebracht, hij is wat baldadig, arme juffrouw. Mijn kleinzoon nam zijn elektronische piano mee naar school. 11.30 uur, ik word gebeld, de operatie is geslaagd en mijn kleindochter is weer uit de narcose ontwaakt. Alles is goed gegaan.


2013 - mei.
Maebhlynn is weer thuis, Ze moet nog wel bijkomen van de operatie en mag alleen vloeibaar eten. Gelukkig heeft ze niet veel pijn en is net als voor de operatie weer gezellig druk met alles wat ze mooi en interessant vind. Over 21 dagen mag ze weer vast voedsel gaan proberen. En ze steekt haar tong uit. De rust keert weer na toch wel een gespannen tijd, wanneer komt de operatie, en hoe gaat het allemaal. Daar zijn we nu van af, de spanning is weg.